ای روزهـــــــــــای خوب که در راهید!

ای جاده های گمشده در مه.

ای روزهای سخت ادامـــــــــــــه!

از پشت لحظه ها به در آیید!

ای روزهای آفتابی

ای مثل چشم های خدا. آبــــــــــــــــــــی!

ای روز آمدن!

ای مثل روز .آمدنت روشـــــــــــــن!

این روزها که میگذرد. هر روز

در انتظارآامدنت هســـــــــتم!

امـ ـ ـ ـ ـ ـا

با بمن بگو که آیا من نیز

در روزگارآمدنت هستم؟

یادته... ؟   تو یه مسافر بودی...یه مسافر خسته دنبال یه خلوت امن   

دل منم یه خلوت امن بود چشم به راه یه مسافر...

تو این خلوت امن لونه کردی  گرم شدی.... آروم شدی

و بدون اینکه بفهمی بودنت برام عادت شده...

دور و دورتر شدی...

روزایی که آغوشم نیازمند حرم نفسهات بود و دلم چشم انتظار مرهم دستات

نه از گرمی نفسهات خبری شد و نه از مرهم دستات...

حالا یه پیله خاکستری دور خودم و تنهایی هام کشیدم...

و دارم آروم آروم توی انزوای محض فراموش میشم...

این پیله رو دوست دارم...

چون می دونم دیگه هیچ مسافری سراغ یه پیله خاکستری نمیاد...

نمی خوام که بیاد...

انگار زمین و زمانو به هم دوختن

 آفتاب بیرون از مدار زندگی و

 در سایه ابرهای تنهایی و غربت گم شده!

خدایا

بلند بلند نفس میکشم

 اما باز هوا هم انگار سمی شده و دارم خفه میشم!

چرا دست محبت این و اون تاریکی چتری در میان ظلمت تنهاییم شده!

گفتم از تاریکی و ظلمت میترسم!

گفتم دیگه نذاری آفتاب گم بشه!

اما...

درست است که در عالم بی عقلی میتوان راحت زندگــــی کرد

اما ایا خودت این راحتی را برای بنده ای که اشرف مخلوقات باشد میپسندی؟

به هر کجا که روم،

در دل،

در ذهن،

در خاطره،

هر کجا و

 در همه حال...

ماندگار می نگارمت.

آن هنگام که تاب زیستن در خلوت دل از کف دهید ، زندگانی در لبهایتان جاری شود . و صدا ، موسیقی دلنوازی ست که بدان ، اوقات گذرانید و دل ، خوش دارید .

اما به ترنم این گفتار نیمی از اندیشه تان معصومانه مقتول گردد .

که تفکر ، شاهین ملکوت است و در قفس کلام ، بالهای خود را شاید که بگشاید ، اما پرواز نتواند.

  خلیل جبران

بگذارید راه را از یاد نبـــــرم

گامــــــها را،

سـنگــــــها را

جاهای باقی مانده را

مــــن قبلا در اینجا بوده ام

و باز در اینجا خواهــــــم بود.

سال نو مـــــبارک.

عاشق این هوام!!!

ابریِ ابری!!

بوی خاک....

صدای باد.....

و بعدشم،قشنگترین صدای دنیا،یعنی بارون...

نه تو می مانی.....

نه اندوه.....

و نه هیچ یک از مردم این آبادی.....

به حباب نگران لب یک رود قسم.....

و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت...

غصه هم نخواهد ماند...

آن چنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند....

لحظه ها عریانند......

به تن لحظه ی خود جامه ی اندوه مپوشان هرگز...

من به تو دلخوشم و تو به من سرخوش باش.